nor

Σχετικά με τα άτομα στην πορνεία

Πληροφορίες σχετικές με τα άτομα που εκπορνεύονται

  Δεν είναι εύκολο να περιγράψεις με γενικούς όρους τις γυναίκες και τους άντρες με τους οποίους δουλεύουμε. Επιλέγουμε να μην χρησιμοποιούμε τον όρο «πόρνη» επειδή πρόκειται για ξεχωριστά άτομα με διαφορετικές προσωπικότητες, δυνατότητες, ενδιαφέροντα, ελπίδες και όνειρα.

 

Ποια είναι τα κοινά χαρακτηριστικά ατόμων που εκδίδονται;

   Σε αντίθεση με την ταινία Pretty Woman, η πορνεία δεν έχει «γκλαμουριά». Τα άτομα που εμπλέκονται βλέπουν ελάχιστα από τα χρήματα που κερδίζουν και πολύ συχνά υποφέρουν από τις σοβαρές συνέπειες αυτού του τρόπου ζωής.

   Μια τυπική γυναίκα στην πορνεία δεν μοιάζει καθόλου με την Τζούλια Ρόμπερτς- μπορεί να είναι ψηλή ή κοντή, χοντρή ή αδύνατη, όμορφη ή μάλλον άσχημη, νέα ή και πενηντάρα. Η ζωή της είναι συχνά χαοτική και παρόλο που έκανε «λάθος επιλογές» ώστε να καταλήξει στην πορνεία, συχνά δεν έχει καμιά επιλογή για να ξεφύγει και νοιώθει ολοκληρωτικά παγιδευμένη.

   Ακολουθούν μερικά κοινά χαρακτηριστικά των επαφών μας:

 

Ηλικία: 18-40 για τις αλλοδαπές και 18-60 για τις Ελληνίδες

 

Εθνικότητα: Μολδαβές, Ρωσίδες, Ρουμάνες, Αλβανίδες, Βουλγάρες, Ουκρανίδες, Έλληνίδες, μερικές φορές Λατινοαμερικάνες ή Αφρικάνες (κυρίως Νιγηριανές).

 

Οικογενειακό ιστορικό: συχνά προέρχονται από δυσλειτουργικές οικογένειες με περιστατικά εγκατάλειψης, σεξουαλικής ή σωματικής βίας και φτώχειας. Τις περισσότερες φορές είναι ανύπαντρες, με ιστορικό αποτυχημένων σχέσεων. Κάποιες είναι διαζευγμένες, άλλες δεν παντρεύτηκαν ποτέ. Οι διαζευγμένες συχνά εξωθούνται στην πορνεία για να φροντίσουν τα παιδιά τους.

Οι Νιγηριανές προέρχονται τυπικά από μεγάλες, πολυγαμικές οικογένειες. Αισθάνονται έναν ισχυρό δεσμό προς τη μητέρα τους και την υποχρέωση να φροντίσουν οικονομικά τα υπόλοιπα παιδιά της μητέρας τους. Κάποιες είναι αρραβωνιασμένες με κάποιον πίσω στη Νιγηρία και περιμένουν πως θα γυρίσουν μια μέρα για να παντρευτούν.

 

Μόρφωση: τυπικά οι γυναίκες έχουν κάποια κατώτατη εκπαίδευση, ενώ λίγες μόνο έχουν πανεπιστημιακά πτυχία. Οι Έλληνες τραβεστί τείνουν να είναι πιο μορφωμένοι από ότι άλλες ομάδες.

 

Φυσική κατάσταση: Τα πρόσωπα που εκπορνεύονται συνήθως δεν έχουν καθόλου καλή υγεία. Η πίεση του τρόπου ζωής τους, το γεγονός ότι είναι απροστάτευτα στη βία, τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, η κακή διατροφή και ο λίγος ύπνος συνδράμουν στην κακή τους υγεία.

Οι περισσότερες γυναίκες έχουν πάντα παράπονα για πονοκεφάλους, πόνους στην πλάτη, στομαχόπονο. Επιπλέον πολλές γυναίκες και πολλοί άντρες γίνονται θύματα σωματικής και σεξουαλικής βίας κατά τη διάρκεια της εργασίας τους και γι’ αυτό συχνά καταφεύγουν στα Επείγοντα Περιστατικά.[1] Καταλήγουν να πιστεύουν πως η βία είναι φυσιολογικό κομμάτι της ζωής τους.

Η βία εντός της οικογένειας είναι επίσης συχνή, συχνά όμως είναι κρυμμένη είτε λόγω ντροπής είτε λόγω έλλειψης παραδοχής. Ενισχύει τη χαμηλή αυτοπεποίθηση της γυναίκας και καταστρέφει την ικανότητά της να έχει καλές σχέσεις. Οι περισσότερες γυναίκες επιλέγουν να μην αναφέρουν τα περιστατικά βίας εναντίον τους, ή τη βία στην οποία υποκύπτουν κατά την εργασία τους εξαιτίας του φόβου τους να μην συλληφθούν. Υπάρχει έλλειψη εμπιστοσύνης στην αστυνομία.[2]

 

Ψυχολογική κατάσταση:  Πολλές από τις φίλες μας που εργάζονται στην πορνεία παραδέχονται πως αυτό το επάγγελμα καταστρέφει την ψυχή. Μέσα σε λίγες μόνο μέρες από τότε που ξεκινούν την εργασία στην πορνεία αρχίζουν να διαχωρίζουν το σώμα τους από τα συναισθήματά τους.

Καλύπτουν το πρόσωπό τους με μακιγιάζ, ντύνονται με τη «στολή» των προκλητικών ρούχων και συχνά αλλάζουν το όνομά τους, όλα με σκοπό να διευκολύνεται αυτός ο διαχωρισμός. Ο Έλληνας εγκληματολόγος Γρηγόρης Λάζος αναφέρει τη διαδικασία κατά την οποία η γυναίκα σταδιακά αποκτά την ταυτότητα της πόρνης. Όταν συμβεί αυτό, η γυναίκα συνήθως έχει απομονωθεί πλήρως από την οικογένειά της και κάθε είδους φυσιολογική σχέση, ενώ έχει δεθεί κυρίως με αυτόν που την εκμεταλλεύεται.[3] Πολύ συχνά όταν μιλάμε με τις γυναίκες νοιώθουμε πόσο δύσκολο είναι να έχεις ουσιαστική επαφή με το πρόσωπο που είναι κρυμμένο πίσω από τη μάσκα.

 

Μια έρευνα που έγινε από τους Hedin και Mansson σχετικά με την αναγκαιότητα σχέσεων υποστήριξης ανάμεσα στις γυναίκες που εγκαταλείπουν την πορνεία, δείχνει τη ζημιά που έχει γίνει στη σεξουαλική ζωή της γυναίκας.[4] Προκειμένου να προστατέψουν την ψυχολογική αξιοπρέπειά τους και να υπερασπίσουν τον εαυτό τους από τη βία των πελατών, οι γυναίκες μαθαίνουν να διαχωρίζουν την προσωπικότητά τους, ώστε να μην νοιώθουν φυσικό και συναισθηματικό πόνο. Αργότερα, όταν μια γυναίκα προσπαθεί να έχει μια φυσιολογική σεξουαλική σχέση, είναι πολύ δύσκολο να ξεμάθει αυτό το διαχωρισμό.

Υπάρχει μεγάλη εμφάνιση ψυχολογικών διαταραχών όπως το PTSD (Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες) και διαταραχών διαχωρισμού, όπως επίσης και διαταραχών της προσωπικότητας, κυρίως μετά από μακροχρόνιο διάστημα στην πορνεία.[5] Υπάρχουν επίσης αποδείξεις ότι άτομα με διανοητικές αρρώστιες είναι ο στόχος των σωματέμπορων καθώς γίνονται πιο εύκολα υποχείριά τους.[6]

Ένα ακόμα σοκαριστικό γεγονός είναι ότι υπολογίζεται πως το 80-90% των ατόμων που εκπορνεύονται στις Η.Π.Α. κακοποιήθηκαν σεξουαλικά κατά την παιδική τους ηλικία (αυτό δεν ισχύει για τις γυναίκες που στράφηκαν στην πορνεία λόγω φτώχειας).[7]

violence-against-women

 

    Τα μακροχρόνια αποτελέσματα της σεξουαλικής κακοποίησης κατά την παιδική ηλικία έχουν διερευνηθεί και τεκμηριωθεί εκτενώς. Σε αυτά συμπεριλαμβάνονται βαθιά ριζωμένα συναισθήματα χαμηλής αυτοεκτίμησης, αισθήματα απομόνωσης, δυσκολία στην εμπιστοσύνη προς άλλους, άγχος, κατάθλιψη, τάσεις αυτοκαταστροφής, απώλεια της αίσθησης των ορίων, χρόνια ντροπή, ενοχές και αίσθηση αδυναμίας, όπως επίσης και κατάχρηση ουσιών.

    Συχνά εμφανίζονται εφιάλτες και αναμνήσεις την κακοποίησης και η ικανότητα της γυναίκας να αναπτύξει υγιείς σχέσεις ως ενήλικη παρεμποδίζεται. Η σεξουαλική κακοποίηση είναι μια μορφή τραύματος.[8]

    Επίσης, πολλές γυναίκες αρχίζουν να κάνουν κατάχρηση ουσιών ενόσω είναι στην πορνεία. Εκτός από τη βλάβη που προκαλούν στο σώμα, οι ουσίες αυτές επιτρέπουν την άρνηση και την καταστολή του πόνου και του τραύματος από παλαιότερες και τωρινές κακοποιήσεις, καθώς και της ίδιας της δουλειάς. Έτσι τα ναρκωτικά επηρεάζουν την πνευματική, τη συναισθηματική και την ψυχική υγεία, όπως επίσης και τη σωματική υγεία.[9]

    H χρήση ναρκωτικών και η ανάγκη για το επόμενο «ανέβασμα» επίσης ενισχύουν την ανάγκη για εξεύρεση χρημάτων μέσω της πορνείας. Σε αντίθεση με χώρες όπως η Μεγάλη Βρετανία και οι Η.Π.Α., στην Ελλάδα οι άνθρωποι δεν ξεκινούν να δουλεύουν στην πορνεία για να βρουν τα χρήματα για τα ναρκωτικά, αλλά αρχίζουν τα ναρκωτικά για να αντιμετωπίσουν την τραυματική εμπειρία της εκπόρνευσης.

    Νέες προσεγγίσεις γύρω από την πορνεία δηλώνουν πως η πορνεία είναι από μόνη της εθιστική. Η αύξηση της αδρεναλίνης καθώς η γυναίκα βάζει τον εαυτό της σε μια επικίνδυνη κατάσταση, όσο και η ανάγκη της για επιβεβαίωση, να νοιώσει επιθυμητή και αναγκαία με κάποιο τρόπο, όλα συντηρούν τον εθισμό στη γυναίκα. Η εργασία αυτή μπορεί ακόμη να είναι μια επανάληψη της βίας την οποία έχει υποστεί ως παιδί. Προσπαθώντας να κερδίσει τον έλεγχο της σεξουαλικότητάς της, αναπαράγει τον κατ’ επανάληψη βιασμό της σεξουαλικότητάς της. [10]

 

Κοινωνικές συνθήκες: Όλα τα πρόσωπα που εκπορνεύονται υπόκεινται σε κοινωνικό αποκλεισμό. Όσο περισσότερο παραμένει κάποια στην πορνεία, σταδιακά περιθωριοποιείται περισσότερο και δημιουργεί ένα παρελθόν από κατεστραμμένες σχέσεις με σημαντικά πρόσωπα όπως η οικογένειά της και τα παιδιά. Στην Ελλάδα ενώ γενικά η πορνεία είναι ανεκτή, η πόρνη γίνεται αντικείμενο κατηγορίας και κριτικής επειδή βρίσκεται στην πορνεία, ενώ υπολογίζεται ελάχιστα το γεγονός πως κάποιος άλλος την εκμεταλλεύεται και την χρησιμοποιεί.

    Μια από τις φίλες μας μάς είπε: «Όταν αγοράζουν το σεξ από μας, χρησιμοποιούν το σώμα μας σαν το σκουπιδότοπο για το μίσος τους και το θυμό τους και μετά μας κατηγορούν, είμαστε οι αποδιοπομπαίοι τράγοι των αμαρτιών της κοινωνίας». Ιδιαίτερα οι γυναίκες που έχουν οδηγηθεί εδώ ως αποτέλεσμα του σωματεμπορίου περιθωριοποιούνται ως ξένες: έχουν απομονωθεί από το κοινωνικό δίκτυο της χώρας τους, δε γνωρίζουν τη γλώσσα και κινδυνεύουν με απέλαση.

    Οι Νιγηριανές κυρίως δεν μπορούν να γυρίσουν στη χώρα τους αν δεν έχουν επιτύχει. Αν επιστρέψουν με χρήματα, γίνονται το καμάρι της κοινωνίας, άσχετα με τον τρόπο με τον οποίο τα απόκτησαν (παρόλο που δεν θα γίνει αντικείμενο συζήτησης). Αν όμως απελαθούν χωρίς να έχουν χρήματα, θεωρούνται βρώμικες και καταστραμμένες, ακατάλληλες πιθανότατα για γάμο.

 

Πνευματική κατάσταση: Στην Α’ Κορινθίους 6:12-20, ο Απόστολος Παύλος διδάσκει ότι το σώμα δεν είναι φτιαγμένο για την ανηθικότητα αλλά για τον Κύριο. Επιπλέον, αναφέρει πως όποιος πηγαίνει με την πόρνη γίνεται ένα με αυτήν. Έτσι παρακινεί τους Κορίνθιους να αποφύγουν την ανηθικότητα, γιατί οποιαδήποτε άλλη αμαρτία διαπράξει κάποιος είναι έξω από το σώμα του, ο ανήθικος όμως αμαρτάνει στο ίδιο του το σώμα. Υπό το φως αυτής της περικοπής καταλαβαίνουμε την καταστροφή και την ηθική και πνευματική ρήξη που πραγματοποιείται όταν μια γυναίκα ενώνει το σώμα της με εκατοντάδες άντρες.

    Εξαιτίας αυτού, τα άτομα με τα οποία μιλάμε είναι συχνά φορτωμένα με ένα βάρος ενοχής και ντροπής και μισούν το ίδιο τους το σώμα. Η ίδια τους η συνείδηση τους φωνάζει ενάντια στις πράξεις τους! Ενεργούν με περηφάνεια και εμπιστοσύνη στον εαυτό τους, αντί να στραφούν στο Θεό. Η πλεονεξία, η επανάσταση, ο φόβος, το ψέμα, η κακολογία και το μίσος καταστρέφουν τη σχέση τους με το Θεό και τους συνανθρώπους. Όσο περισσότερο μένουν στην πορνεία, αυξάνεται η σκλήρυνσή τους ως προς την αμαρτία και η πνευματική τους τύφλωση.

    Για να επιζήσουν από τον πόνο και την κακοποίηση της πορνείας, οι περισσότερες γυναίκες χρειάζεται να σβήσουν την ελπίδα. Αν ελπίζουν ότι η κατάσταση θα μπορούσε να είναι διαφορετική, τότε ο πόνος από την κακοποίηση που υφίστανται καθίσταται αβάστακτος. Σβήνοντας την ελπίδα η γυναίκα εστιάζει την προσοχή της στην επιβίωσή της. Οι πνευματικές επιπτώσεις όμως αυτής της επιλογής είναι σημαντικές. Η ελπίδα αποτελεί προϋπόθεση για την αλλαγή!

    Είναι δύσκολο να πλησιάσεις ένα άτομο που ξερίζωσε κάθε ελπίδα και την αποξένωσε από την καρδιά της. Πιστεύουμε πως υπάρχει μια ελπίδα που «τελικά δεν απογοητεύει» (Ρωμαίους 5:5)! Θέλουμε να δείξουμε το Θεό στις γυναίκες και τους άντρες-να τους βοηθήσουμε να Τον γνωρίσουν καλύτερα ώστε να αρχίσουν να Τον εμπιστεύονται και να ελπίζουν ξανά.

 

 

[1] Farley, Melissa, Prostitution and Traumatic Stress

[2] Door of Hope Instruction Manual

[3] Λάζος, Γρηγόρης, Η Πόρνη

[4] Farley, Melissa, Prostitution and Traumatic Stress, σελ. 233

[5] Farley, Melissa, Prostitution and Traumatic Stress

[6] Από το συνέδριο του ΙΟΜ, Μάιος 2005.

[7] Farley, Melissa, Prostitution and Traumatic Stress

[8] J.L. Herman, Trauma and Recovery (London: Pandora, 2001), σελ. 96-114

[9] Door of Hope Induction Manual

[10] J. L. Herman, Trauma and Recovery.

Posted in and tagged , , , , , , .

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *